Over mij

Wie ben ik?

Ook ik ben hoogsensitief. Al wist ik dat heel lang niet. Vroeger was daar helaas niets over bekend. Ik gun jou een wereld waarin hoogsensitiviteit bekend is en gewoon is.

Een klein voorbeeld van toen (maar wel met impact). Vroeger werd ik bijvoorbeeld een beetje misselijk in de auto van mijn ouders. Ze hadden een Opel en er hing een lucht die ik niet fijn vond en helemaal als die auto nieuw was. Mijn vader rook natuurlijk niks: ‘stel je niet aan’. De rit naar oma duurde 1,5 uur en was dus met vlagen best naar.

En ook nu is geur nog steeds belangrijk. Een aantal jaren terug zijn er nieuwe trams in Den Haag gekomen en weer die verschrikkelijke lucht van nieuw, van lijm, van verschrikkelijk chemisch. Het liefst hou ik mijn adem in, maar daarvoor duurt het ritje te lang. Hoe blij kun je zijn als je weer buiten bent en gewoon kan ademen. Ik heb die frisse lucht als hoogsensitief persoon echt nodig heb.

En ken je dat, grote groepen mensen of feestjes waar je bijna niemand kent? Ik vind ze nog steeds een gruwel. Het draait vaak om uiterlijk, om stoer, leuk, mooi of gevat zijn. Zien en gezien worden en vooral zeggen dat het je goed gaat. ‘Nee hoor niks aan de hand.’ Maar ik zie duidelijk dat je niet lekker in je vel zit. Het is gewoon een kwestie van kijken, van observeren. Zien anderen dat dan niet? Blijkbaar niet.

Ik heb nooit gesnapt waarom mensen niet eerlijk(er) zijn. Ik wil juist weten hoe het met je gaat. Wat zijn je dromen en verlangens. Wat vind je moeilijk. Waar word je blij van. Hoe kijk je tegen de wereld aan. Hoe ga je met situaties om. Wie ben je werkelijk. Dat vind ik interessant. Want daar kan ik van leren en zet me aan het denken ‘Zo had ik er nog niet naar gekeken’.

Maar dat betekent dat ik ook meer van mezelf mag laten zien. En ja, dat is spannend. Ik kan niet anders zeggen. Het zal je niet verbazen dat ik er vaak niet helemaal bij hoorde en een buitenbeentje was. Een ideaal object om gepest te worden: om niets. Om een (door mijn moeder zelfgemaakte en best wel leuke) broek, om wat je ouders voor werk doen of omdat ik toch niets terug durfde te zeggen. Het zei meer over de ander, begrijp ik nu.

Gaandeweg leerde ik dat het veel fijner voelt, als ik dicht bij mijzelf blijf. Dicht bij de waarden die voor mij belangrijk zijn. Anderen hebben toch wel een mening over me, laat ik dan in ieder geval doen waar ik heel gelukkig van word. Sommige banen stopte ik of ik nam banen niet omdat er onvoldoende tijd en rust voor mezelf zou overblijven. Ik maakte keuzes die voor anderen niet logisch waren, die niet zo voor de hand lagen. Maar voor mij en mijn lijf voelden ze goed.

Maar ik was er nog lang niet. Het bleef een worsteling om heel dichtbij mezelf te blijven. 

Wat werkte echt voor mij?

De natuur toevoegen, dat heeft me zoveel gebracht. En nog steeds. Maar dat heeft wel even geduurd.

Ik wist (waarschijnlijk net als jij) heel goed wat ik moest doen om rustmomenten in te bouwen. En toch lukte het niet. Aan het eind van de dag, was ik boos op mezelf: waarom kan ik in die 24 uur zelfs nog geen 5 minuten voor mezelf vinden? De waan van de dag, van wat er allemaal moest, nam het over. Ik was te moe om nog een moment voor mezelf te nemen. Ik dacht: snel naar bed, morgen vind ik die 5 minuten wel. Je raadt het al, niet dus. Ik holde alleen maar door. Het voelde alsof ik de regie over mijn leven kwijt raakte. Ik werd geleefd door wat er allemaal nog moest. En ik voelde me rot.

Bovendien zag ik om mij heen vrouwen die wel alles leken te kunnen. Huishouden, relatie, baan, hobby’s, afspreken met vrienden. Hoe deden ze dat? Het voelde alsof ik faalde. Hoe in hemelsnaam ging mij dit lukken? Ik had geen idee.

Tot ik ontdekte dat ik het zelf was die mij tegen hield. Ik koos niet voor wat ik werkelijk nodig had. Wat had ik echt over voor mijn rust, voor mijn lijf en mijn gezondheid? Als ik ook een leuk leven wilde, moest ik echt beter voor mezelf zorgen en voor mezelf kiezen. En moest ik veel vaker in de natuur zijn. Daar ervaarde ik hoe makkelijk ik stress kon loslaten en hoe ik opgeladen weer thuis kwam. Zo fijn! Maar voor korte duur. Zelfs mijn plan om iedere week een dagdeel in de natuur te zijn mislukte faliekant. Het moest anders.

Toen vond ik de sleutel: veel porties natuur heel dichtbij en dagelijks toevoegen. In mijn tuin. In mijn huis. In het lopen in de buurt dichtbij. Ik ging bloemen kweken, leerde planten enten, bloesemremedies en tincturen maken. Zo gaaf.

En het werd ook steeds spiritueler. Ik gaf de planten in mijn tuin reiki-energie. Ik ervaarde dat ik met ze kon communiceren. Dat ze mij inzichten gaven in wat zij nodig hadden, maar ook inzichten in wat ik nodig had. In het begin nog verbaasd, had ik echt contact met de planten en de tuin? Ja, ik hoorde antwoorden die ik zelf totaal niet had kunnen bedenken. En elke keer was het precies raak, het was spot on. Als ik verbinding maakte met de natuur, leerde ik mezelf steeds beter kennen. Ik besefte dat de natuur in mijn tuin steeds vaker helende natuur voor mij werd. Dat mijn tuin steeds meer een helende tuin voor mij werd. Een plek die ik steeds opnieuw kon gebruiken, kon inzetten als ik het even nodig had.

Wauw, dit was een wereld van verschil. Van rust. Van mijzelf begrijpen. Mezelf mogen zijn. Van leven vanuit mijn kracht als hooggevoelig persoon. Ja, ik ben anders. Mensen zullen me soms niet snappen. Ik ben een buitenbeentje. Maar wat heb ik een hoop toe te voegen aan deze wereld. Wat is het fijn om de natuur daarbij te betrekken. Sterker, wat is het fijn om met de natuur samen te kunnen werken.

Wat werkt voor jou?

Hoe zit dat bij jou? Wat werkt voor jou? Het kan soms een enorme puzzel zijn om te ontdekken wat voor jou werkt. Wil je daar hulp bij? Laat het me gerust weten. Dan gaan we samen op reis. Dan gaan we samen op ontdekkingstocht. Ik beloof je dat je de antwoorden in jezelf gaat vinden. Samen met de natuur. Zij wacht al op je: je bent van harte welkom! 

Marieke /|\
De Helende Tuinvrouw 🌿
Voor een helende verbinding met de natuur én jezelf