Wat zal ik doen in mijn tuin?

Ik heb mijn mooie gouden schrijfpen en mijn paarse schrift mee. Ik leg de kussens op de tuinbank onder de boom. Ik had eerder al besloten dat ik nu geen klusjes wilde doen. Ik ga zitten onder de grote esdoorn. Dit is mijn tijd. Dit is tijd voor mezelf.

Ik twijfel: zal ik schrijven met mijn gids boer bakker of zal ik afstemmen op de Vlier. Zij heeft een tak die telkens danst, die wuift en me iets wil zeggen.

Of zal ik gewoon gaan zitten genieten…

Dat laatste is het meest nodig. Maar ik negeer het gewoon. Er is van alles in mijn tuin om mee in gesprek te gaan. Prachtig oranje slaapmutsjes, veel geurig citroenmelisse, heel veel campanula (dat links in mijn tuin delen bijna overwoekert), de lijsterbes die eindelijk lucht heeft gekregen door het snoeien van de struik ernaast. Ja, ik wil nu de tijd nemen om af te stemmen. Om in gesprek te gaan met mijn gids of met een plant.

Schrijven met boer bakker

Ik besluit te gaan schrijven met boer bakker. Er komt meteen een gedicht. Dat is nieuw voor me. Althans ik schrijf zelf wel gedichten, maar doet mijn gids boer bakker dit ook? Ja, blijkbaar dicht hij ook. En natuurlijk is ook dit weer raak.

Het is duidelijk: niets doen, is wat ik nu mag doen

Maar denk je dat ik luister? Nog niet. In mijn hoofd (daar is ie weer) zitten nog teveel onderwerpen waarover ik hem iets wil vragen. En een tikkie eigenwijs, moet ik soms een aantal keer een boodschap horen.

Ik passeer mijn gevoel en schrijf verder: wat wil je me vandaag vertellen? Hij vraagt of ik een onderwerp heb. Ik heb weer een aantal nieuwe super leuke ideeën en noem mijn lijstje met onderwerpen waarover ik meer wil weten. Ik voeg nog toe: ‘Haha, er kan van alles.’ Zegt ie vervolgens heel droog: ‘Of even niks. Even genieten van in je tuin zitten. Op de plaats rust’.

Erna is het stil en komt er niets meer. Radiostilte. Het contact is weg. Of eigenlijk is het niet weg (de verbinding blijft), maar hoor ik niets meer.

En juist door die stilte besef ik pas echt wat ik mag doen. Door die stilte dringt het pas echt tot me door en kan ik het ook weer voelen: nu is het niet het moment voor afstemmen en niet het moment voor schrijven. Ik mag nu kiezen voor even helemaal niets. Voor genieten van het ‘in mijn tuin zitten’.

Soms is bevestiging van buiten nodig

Dat had ik natuurlijk ook meteen kunnen doen. Maar soms heb je even een zetje nodig. Of een bevestiging. Bijvoorbeeld van een gids, van een plant of van je lijf. Als je het wil horen.

Ik heb erna bewust mijn schrift dicht geklapt, mijn pen neergelegd en ben heerlijk om me heen gaan kijken. Genieten van wat ik zag. Van kleuren. Van licht. Van geluid. De wolken. De verschillende bladeren. De esdoorn, de vlier en de lijsterbes. En er hoefde niets. Er hoefde niets gespiegeld te worden. Er hoefde geen boodschap, geen inzicht. Gewoon in het hier en nu zijn.

Het waren denk ik 10 minuten, maar het voelde als een power’nap’. Alsof mijn batterij weer helemaal vol was. Opgeladen liep ik even later de tuindeuren weer naar binnen om verder te gaan.

En jij?

Dit is wat ik ontving. Misschien is het ook voor jou, nu het weekend eraan komt. Mocht jij het ook even nodig hebben? Ik zeg: Op de plaats rust.

Er hoeft even helemaal niets…

Probeer het gerust zelf eens uit. Ik ben benieuwd wat jij gaat ervaren met bijvoorbeeld 10 minuten niets. Ik vind het leuk als je jouw ervaringen wil delen.

Ps. En wil je hier meer van of kun je nog wat hulp van buiten gebruiken? Laat me weten en stuur me een mail. Dan sparren we even. Wie weet is het tijd voor een 1-op-1 traject om te ontdekken hoe jij meer/weer naar jezelf kunt luisteren. En natuurlijk wel samen met de natuur!